خورشید خانم

برج   زير اين گنبد نيلي زير اين چرخ كبود   توي يه صحراي دور يه برج پير و كهنه بود   يه روزي  زير هجوم  وحشي بارون و باد   از افق  كبوتري تا برج كهنه پر گشود   برج تنها سرپناه خستگي  شد   مهربونيش مرهم شكستگي  شد   اما اين حادثه برج و كبوتر   قصه فاجعه دلبستگي  شد   اول فصه مونو تو مي دوني تو مي دونستي   من نمي تونم برم تو مي توني تو مي تونستي   باد و بارون كه تموم  شد اون پرنده پر كشيد   التماس و اشتياقو ته چشم برج نديد   عمر بارون عمر خوشبختي برج كهنه بود   بعد از اون حتي تو خوابم اون پرنده رو نديد   اي پرنده من اي مسافر من   من همون پوسيده تنها نشينم   هجرت تو هر چي بود  معراج تو بود   اما من اسير مرداب زمينم   راز پروازو فقط تو مي دوني تو مي دونستي   من نمي تونم  برم تو مي توني تو مي تونستي   آخر قصه مونو تو مي دوني تو مي دونستي   من نمي تونم برم تو مي توني تو مي تونستي

مرا بیاد بیاور وقتی که رفته ام!

و رهسپار سرزمین سکوت شده ام

وقتی که نمی توانی دستم را در دستت بگیری

و من نمی توانم میان رفتن و ماندن دو دل باشم

به یاد بیاور مرا...

و اگر زمانی مرا از یاد بردی

و سپس به یاد آوردی

اندوهگین مباش!